Warunki atmosferyczne: Temperatura ok -5 st, silny wiatr, teren nierówny, zakryty ok 10cm warstwą śniegu.
Ogólne zadanie rekonesansu: Niezauważenie zbadać kilka punktów na terenie nieprzyjaciela.

Przemyślenia:
Odzież: Wybrałem zestaw PCU wg. tabeli temperatur powinienem mieć na sobie warstwy 1,3 i 5.
A mam na sobie siateczkę oraz warstwy 1,2,3 i 5
Poza tym mam na sobie plecak który izoluje plecy, polarową czapkę, rękawicę, 2x skarpety i buty BW.
W sumie jest ok, nie pocę się w tym zestawieniu, po kilku godzinach zaczynam odczuwać chłód rękawach rękawach Muszę brać poprawkę że musiałem skonczyc wcześniej rekonesans i nie mogę z całą pewnością stwierdzić czy później byłoby znacznie zimniej.

Rękawice - im są dłuższe za nadgarstkami tym lepiej. Nie trzeba wtedy wytrzepywać śniegu po czołganiu się.

Noktowizja ver.1 na śniegu praktycznie nic nie daje.

Termos - zimą jest bezkonkurencyjny, camelbak się nie umywa.

Grzałka do rąk - nie jest fajnie jak się ma zdrętwiałe dłonie.

Kiedyś miałem ambicję stworzenia swoistego programu szkoleniowego dla "młodych" drużyn airsoftowych. Historia tego pliku jest dość długa i zawiła. Kilka razy musiałem zaczynać pracę od nowa, raz padł mi dysk, następnym razem całkowicie zmieniłem kolejność tematów ćwiczeń.
Z prawie dwurocznym opóźnieniem udostępniam go szerszemu ogółowi.
Plik nie jest w 100% dokończony, jeśli coś się zmieni to dam znać.
Tradycyjnie proszę o wszelkie uwagi.
Umieszczam wersję niedokończoną, może komuś się przyda i dodatkowo zachęci do wyjścia do lasu w tak piękną wiosenną aurę.

Objaśnienia tabelki:
Spotkanie - numer spotkania
Kategoria - grupa ćwiczeń
Nazwa treningu - chyba jasne
Ew. dodatkowe wyjaśnienia - chyba jasne
Teoria - P to praktyka T - teoria
Czas w min - na "oko" czas w minutach na dane zagadnienie
Liczba os. - tu miała być podana minimalna liczna "słuchaczy". Niektóre ćwiczenia można zrobić samemu, inne wymagają większej liczby.
Częst. powtarzania - tu miała być podana informacja jak często powtarzać dane ćwiczenie
Materiały - materiały z których można skorzystać przy danym ćwiczeniu, korzystałem z ABR

Dziś dołączam skrypt jaki wykonałem do treningu z maskowania jaki odbył się 20 listopada niedaleko Łasku.

Maskowanie to najprościej umiejętność zlewania się z otoczeniem, tak aby inny człowiek (a dokładniej jego zmysły oraz urządzenia) nie potrafił cię wykryć.

Na co człowiek może zwrócić uwagę:

Znany kształt, szybki ruch, odblask, nienaturalny lub ruszający się cień, regularne odstępy między obiektami (tego nie ma w naturze), zapach, dźwięk,  kontrast, oczywiste miejsca

Poza tym:

Spłoszone ptaki, szczekanie psów,  ślady butów,  ślady zniszczonej roślinności, odcinający się obiekt/kolor od reszty otoczenia.

Maskowanie możemy rozróżnić na:

1)      Maskowanie obiektu

a.       Stacjonarne; np. maskowanie bazy; (za pomocą: okop, gałęzie, parawany, siatki maskujące, wyciętej trawy z ziemią i korzeniami, wykorzystanie naturalnych warunków roślinności i ukształtowania terenu)

b.      Mobilne: np.: maskowanie pojazdu; (za pomocą: farba, tereny zacieniowane, ruch)

2)      Maskowanie osobiste

a.       Stacjonarne; np. przy zasadzce lub posterunku obserwacyjnym (za pomocą: wykopanie dołka , pokrycie darnią,  gałęziami

b.      Mobilne: (za pomocą: grille hood)

Przedmioty użyteczne w maskowaniu:

Sprzęt: Saperka, nóż, snajperski parasol, opaski, taśma, gumki aptekarskie, sznurek, guma z haczykami, świeca dymna.

Ubiór: Mundur w barwach maskujących, maskałat, maskałat 3D, grille suit, grille hood, szal maskujący, kominiarka, ponczo

Inne: siatka maskująca

Obserwacja: lornetka, peryskop,

Moskitiera lub srodek na komary

Rozpoznanie Tereniu:

Aby maskowanie odniosło skutek należy jeśli jest to możliwe wykonać wcześniej rozpoznanie terenu, sprawdzić porę roku, jaka jest przeważająca roślinność, gęstość lasów.

Błędy przy maskowaniu:

• niewłaściwe miejsce; np. nie uwzględnienie ruchu słońca, miejsce które wcześniej było w cieniu teraz jest nasłonecznione, zbyt blisko drogi itd
• unieruchomienie zamaskowanego, utrudniające możliwość szybkiego wycofania się
• nie uwzględnienie możliwych podejść przeciwnika do zamaskowanego.
• Z różnych względów wykonywanie niepotrzebnych czynności przez zamaskowanego (ruch, dzwięk, itp) np. w wyniku ograniczenia jego pola obserwacji.
• Pozostawienie na mundurze kolorowych naszywek
• Pozostawienie ważnych przedmiotów w kieszeniach zamykanych na rzepy

O czym można jeszcze pamiętać:

• Lepiej nie zostawiać samego sobie zamaskowanego (senność, nie zwrócił uwagę na coś ważnego co się dzieje w okolicy, głośno się zachowuje)
• Przydzielić konkretny perymetr obserwacyjny, zamaskowany nie może obserwować wszystkiego co się dzieje dookoła niego.
• Maskowanie wykonywać co najmniej w parze tak aby drugo osoba oceniła stopień zamaskowania. Najlepiej z odległości ok. 35m
• W miarę możliwości używaj jak największych kawałków gałęzi (wolniej zwiędną)
• wybieraj rośliny sucholubne, o skórzastych i twardych liściach, iglaste (wolniej więdną)
• Poruszaj się od cienia do cienia, zanim zaczniesz ruch znajdź miejsce, w którym się zatrzymasz.
• Nie wyglądaj nad osłoną, wychyl się nisko z boku.
• Nie zostawiaj śladów (zdeptana trawa)
• Jeśli kopiesz wynoś ziemie daleko za sobą

Przygotowanie do maskowania:

1)      Przygotowanie obioru do możliwego długiego leżenia, niezależnie od warunków atmosferycznych 

2)      Toaleta, tak aby się nie okazało że chce nam się siusiu podczas leżenia

3)      Sprawdzenie wyposażenie czy będzie wygodnie się w nim czołgać oraz czy nie wydaje odgłosów. Spr ćzy nic nie odbija światła

4)      Maskowanie twarzy, szyi i  uszu oraz rąk: (jasne barwy wystające części twarzy)

5)      Maskowanie głowy: (Tina, kaptur, husta)

6)      Maskowanie oporządzenia (siatka maskująca, roślinność, schowanie oporządzenia pod maskałatem)

7)      Maskowanie Broni (farbki, szmaty)

8)      Jeszcze raz podskocz i sprawdź co odpadło

Poza maskowaniem właściwym, w mojej opinii należy wspomnieć o umiejętności „oszukania- wprowadzenia w błąd” przeciwnika.

Przykłady „oszukania przeciwnika”

• Założenie fałszywej Bazy
• Element ubioru pasujący do strony przeciwnej.
• Podawanie mylnych komunikatów radiowych mających wprowadzić w błąd przeciwnika np. o obecności w pobliżu naszej bazy przejściowej.

Część praktyczna:

• Miejsce: Skrzyżowanie w lesie, las średnio gęsty z możliwością zamaskowania się.
  W zależności od liczności dzielimy ludzi na kilka oddziałów. Pierwszy oddział ma za zadanie zamaskować swój posterunek który w przyszłości wykona zasadzkę. Oddział musi się zamaskować w ten sposób aby nie zostać wykryty jednocześnie nie tracąc możliwości obserwowania miejsca oddalonego o ok. 70m. wskazanego przez prowadzącego. Po zakończeniu maskowania radiowo przekazują informację do prowadzącego o gotowości bojowej. Po tej informacji druga grupa, która nie widziała wcześniej przygotowań pierwszego oddziału, ma za zadanie rozpoznać stanowiska przeciwnika. Zaczynają od 70m. po czym zmniejszają odległość za każdym razem co 3 kroki aż do wypatrzenia wszystkich przeciwników. 
  
  
• Miejsce:  średnio gęsty las gdzie będą krzaki lub wysoka trawa, umożliwiające ciche skradanie się.
   Odział pierwszy w odległości ok. 70-100 m od drugiego oddziału ma za zadanie zamaskować się podejść niezauważalnie pod pozycje przeciwnika celem obserwacji. Zadaniem jest lokalizacje wszystkich członków z drużyny przeciwnej oraz sprawdzanie ich perymetrów obserwacyjnych. Drużyna przeciwna jest w sten sposób rozstawiona aby przynamniej 1/3 stanu nie patrzy w stronę z której pojawi się przeciwnik. 

Dziś pragnę przedstawić 3 staniki/chesty które są akurat u mnie. Od jakiegoś czasu jestem fanem chestów, przy transporcie zajmuje mało miejsca, Jej mała pojemność jest dla mnie atutem, nie noszę niepotrzebnych gadżetów na sobie, tylko rzeczy niezbędne. Reszta ląduje do małego plecaka. Zyskuje na tym mobilność.
A magazynki są w najwygodniejszym miejscu. Ew. z czołganiem może być problem ale w sumie to statystycznie mało się czołgam na scenariuszach.

Pierwszy stanik to Chest Rig AK Vietnam Style - Zielony. Kopia staników z lat 60-70 wykorzystywana przez Vietcong czy Armie Czerwoną w Afganistanie.

 Stanik składa się z 3 ładownic do magazynków AK oraz po 2 kieszonki po bokach na granaty, czysty minimalizm. Pasy są wąziutkie poduszeczek, materiał dość sztywny. Niestety ładownice prawdopodobnie czeka przeróbka, nie ma szans aby do jednej wsadzić dwa magazynki AK.  Po zwinięciu zajmuje bardzo mało miejsca.

Drugi stanik typ 2, lichwik, liwczik, oryginalny radziecki z lat 70-80 XX wieku. 

Podobnie jak poprzedni są tu 3 ładownice na magazynki oraz 4 kieszonki na granaty, oprócz tego są też 2 uchwyty na flary. Na pasach dla wygody są zamontowane poduszeczki. Wracając do pasów zastosowano tu nieznany mi wcześniej sposób mocowania pasów, generalnie kiepski patent trudniej się zdejmuje cały stanik.

Do ładownicy wchodzą na ścisk 2 magazynki, jednak w tej konfiguracji kiepsko widzę szybkie ich wyjęcie. Tym bardziej że materiał z którego jest wykonany stanik nie jest sztywny. 

Na koniec jako ciekawostkę można do tego stanika domontować oddzielny pas z granatami. Podobnie jak poprzednik po zwinięciu zajmuje bardzo mało miejsca

Duży plus za klimat jaki się czuje zakładając taki stanik, jakby się było bohaterem 9 Roty :)

Na koniec trzeci stanik w sumie jakaś tam chińska wariacja współczesnych rozwiązań.

Tym razem mamy do dyspozycji 4 podwójne ładownice na magazynki i 2 średnie torby po bokach, do tego coś czego mi bardzo brakuje u poprzedniczek duża płaska kieszeń na całej szerokości stanika.

Do mocowania pasów mamy tu już wygodne klipsy, niby nic takiego ale docenia się ten fakt po przetestowaniu poprzedniczek :) Dodatkowo kieszenie od wewnątrz są pokryte jakimś wodoodpornym materiałem, czyli magazynki trochę się mniej zmoczą. I na koniec dodatkowo stanik ma zaczepy do zamocowania paska. Po zwinięciu zajmuje więcej miejsca niż poprzedniczki ale to i tak mało w porównaniu z normalnymi kamizelkami.  

Niby prosty temat ale myślę że warto napisać kilka zdań.
Nie ma nic ważniejszego w airsofcie jak zgrany zespół
Na dobry początek. Masz kilku znajomych którzy są już albo zaraz z zostaną przekonani do Airsoftu,
Jesteście już po zakupie repliki, byliście już na strzelance i stwierdziliście że to fajne. Z jakiś powodów nie chcecie/możecie dołączyć do już istniejącego zespołu.
Poza zatem założyć swój własny team :)
Na początek czeka was kilka spraw do rozparzenia:

1).Nakreślić kierunek rozwoju grupy. Po co jest nam potrzebna grupa ASG, co ma być jej celem? Czy to ma być rekreacyjny zespół bez dyscypliny, czy może wręcz odwrotnie dyscyplina jest najważniejsza precz z demokracją, a może ma to być rekonstrukcja danej jednoski wojskowej.


2). Nazwa i symbol (znak graficzny) ew. dewiza zespołu. W sumie najciekawszy moment tworzenia się grupy :) Jedynym ograniczeniem wymyślenia nazwy i symbolu jest nasza wyobraźnia i ew. talent graficzny.
Można też skorzystać z rożnych generatorów nazw:
 http://www.teamnames.net/fantasy/random-team-name-generator

3).Pomocne będzie stworzenie Forum dyskusyjnego/Strony internetowa, wygodne miejsce do dyskusji, promocji i rekrutacji.

4).Dalej czas na regulamin, gdzie będą rozpisane zasady funkcjonowania w zespole, W gronie zających już się osób regulamin może wydawać się niepotrzebny. Regulamin jest przydatny kiedy zaskoczy nas popularność i do naszego zespołu zaczną napływać nowe osoby.
Przykład rozbudowanego regulaminu pewnego zespołu ASG:
http://www.asg-szerszen.org/dokumenty/regulamin_asg_szerszen.pdf

5). Ustalenie wianuszka dowodzenia oraz backupów. Przydane na misjach jak i w czasie treningów kiedy poszczególnie członkowie z wielu powodów nie będą mogli do nas przyjechać. Nie trzeba się wówczas zastanawiać kto ma kogo zastąpić

6). Unifikacja. Można zacząć od wspólnej teamowej naszywki, dalej może to być wspólny mundur, niektóre zespoły unifikuje także oporządzenie oraz repliki. W ten sposób są nie ma problemu z pożyczaniem sobie np. magazynków.

Co dalej? polecam skupić się na systematycznych treningach w czasie których przeszkolicie konkretne osoby na konkretnych specjalistów (np. zwiadowca, wsparcie, RTO, nawigator itp)

Kolejnym krokiem może być wspólna kasa zespołu na wspólne wydatki.

Ważne aby po jakimś czasie Twój team nie padł ofiarą swego rodzaju klęski urodzaju, i pięknie rozrastające się drużyna nagle z różnych powodów rozpada się na mniejsze grupki. Ważne jest aby co jakiś systematycznie organizować spotkania poza strzelaniem aby można było omówić i rozwiązywać  różne ważne dla was sprawy.

Życzę powodzenia

Kilka dni temu miałem przyjemność uczestniczyć w inscenizacji bitwy z okresu I w.ś. Podziwiając zmagania grup rekonstruktorskich siłą rzeczy zacząłem porównywać tą inscenizację z imprezami airsoftowymi. To co pierwsze rzucił mi się w oczy a raczej uszy huk: karabinów samopowtarzalnych, a w szczególności karabinów maszynowych. Do tego dochodzą smaczki w postaci ognia ziejącego z lufy oraz wypadających łusek. W porównaniu z tym nasze repliki to ciche i delikatne zabawki że straganu.

Symulacja ognia altyreryjskiego również robiła ogromne wrażenie.
zdaje sobie sprawę iż budżet inscenizacji był większy od scenariuszy airsoftowych. Jednak można sobie pomarzyć o uczestnictwie w takiej imprezie :)

Zwróciłem uwagę na jeszcze coś, na karność drużyn rekonstrukcyjnych. Co prawda odgrywają z góry znany scenariusz to jednak byłem na airsoftowych imprezach mających za zadanie odtworzyć daną bitwę. Być może organizatorzy nie chcieli aż tak znacząco wpływać na uczestników. A może to błąd? Może lepiej byłoby małpować taktykę od najlepszych?
Choć zaraz rozległy bysię komentarze o różnicach w zasięgu broni

Najważniejsza różnica była widoczna po zakończeniu imprezy, wszyscy byli zadowoleni z odwalenia dobrej roboty, nie chce mi się wierzyć że po powrocie do domów zaczną kolejna batalię przeciw sobie tym razem na stronach forum dyskusyjnego.

Poniżej link do moich zdjęć z tej imprezy:
https://picasaweb.google.com/ross154pl/Bolimow1915?authkey=Gv1sRgCOqdoait__uu3AE

Niedawno zostałem poproszony o przygotowanie informacji na temat radiokomunikacji w milsimach. Oto trochę informacji jakie udały mi się poskładać.
Na wstępie muszę zaznaczyć że nie jestem ekspertem od łączności, wiele też zapewne z czasem pozapominałem.
Zatem jazda:

1. rola RTO

RTO (Radio Telephone Operator) jest odpowiedzialny za komunikację między oddziałem a sztabem/pozostałymi oddziałami, realizuje ją za pomocą radia długiego zasięgu. Istnieje możliwość, że oddział w którym znajduje się RTO, zostanie rozdzielony na dwie drużyny (każda z odrębnym Team Leaderem, działające autonomicznie poza zasięgiem wzroku). W takim przypadku RTO może być odpowiedzialny również za komunikację z drugą drużyną, realizując ją za pomocą radia krótkiego zasięgu.

Obowiązki RTO:
* RTO jest odpowiedzialny za odbieranie i przekazywanie informacji do/od dowódcy.
* Kiedy dowódca podaje komunikat, RTO notuje. Podobnie postępuje przy odbiorze komunikatu ze sztabu/od innych oddziałów.
* RTO trzyma się blisko dowódcy, aby ten zawsze miał go pod ręką.
* Jeżeli dowódca osobiście będzie nadawał, RTO odwraca się do niego tyłem, wypatrując zagrożenia.
* Jeśli sztab nakazał wykonywanie regularnych meldunków, RTO pilnuje czasu ich nadawania, oraz uzgadnia z dowódcą ich treść.

Na początku misji, przed wymarszem, obowiązkiem RTO jest:
* ustalenie i skonfigurowanie częstotliwości kanałów radiowych (sprawdzenie jakim sprzętem dysponuje zespół)
* przetestowanie komunikacji ze sztabem i ewentualnie pozostałymi jednostkami
* ustalenie pozostałych zasad komunikacji (takich jak okresowe raportowanie)

2. zasady ogólne komunikacji radiowej

Należy zakładać, że:
* przeciwnik słucha zawsze i przechwytuje każdą transmisję
* każda transmisja jest narażona na wykrycie i lokalizacje środkami przeciwnika
* każda wykryta i namierzona radiostacja może być zniszczona

Z tego względu
* łączność powinna być nawiązywana na najniższej możliwej mocy
* oddział powinien być zawsze na nasłuchu radiowym wskazanej częstotliwości
* nazwy miejscowości, punkty charakterystyczne nigdy nie są podawane otwartym tekstem
* przekazywane informacje są zwięzłe i ścisłe - nie pozwalają na dwuznaczną interpretację.
* nie należy używać ozdobników w rodzaju "proszę", "przepraszam"
* komunikat należy sformułować sobie przed rozpoczęciem transmisji, nigdy w trakcie (aby nie było: yyyyyyyy, hmmmmmm, zapomniałem co miałem powiedzieć...)
* W przypadku zakłóceń oraz dłuższych przekazów, należy potwierdzać przyjęcie oraz zrozumienie przekazu. Nie ma pewności że odbiorca odebrał --> zrozumiał --> jest w stanie wykonać rozkaz.

6 przykazań jak gadać przez radio:
1. Pomyśl zanim coś nadasz,
2. Przedstawiaj się i mów z kim chcesz gadać!
3. Trzymaj radio przed twarzą,
4. Mów wyraźnie (może być cicho, ale wyraźnie),
5. Pamiętaj, żeby podać gdzie jesteś, jeśli chcesz np. wsparcie,
6. Kończ gadanie tak, żeby było jasne, ze skończyłeś.

3. formułowanie przekazu radiowego

Każdy przekaz radiowy należy obudować przedrostkiem "(adresat) tu (nadawca)" oraz przyrostkiem "odbiór"/"bez odbioru". W przeciwnym wypadku odbiorcy (a więc wszyscy używający tej częstotliwości) nie będą wiedzieli: kto nadaje / do kogo nadaje / czy kanał jest już zwolniony czy też jeszcze trwa dialog.
Dialog kończy się sformułowaniem "bez odbioru", które oznacza zwolnienie kanału. Dialog kończy typowo strona wywołująca gdy uzna że osiągnęła cel komunikacji (uzyskała lub skutecznie przekazała informację)

- Bravo tu Alfa, zgłoś się, odbiór.
- Alfa tu Bravo, zgłaszam się, odbiór.
- Bravo tu Alfa, wykonaj Hotel czternaście, odbiór.
- Alfa tu Bravo, wykonuję, odbiór.
- Bravo tu Alfa, bez odbioru.

W celu przyspieszenia komunikacji, od w/w zasad możliwe są odstępstwa.
Jeśli dialog przebiega płynnie (dobra jakość transmisji), po wywołaniu możliwe jest pomijanie każdorazowego przedstawiania swojej strony, a jedynie używanie nazwy adresata
Jeśli rozkaz jest krótki, klarowny i jest jasne że stacja wywołująca chciała tylko to przekazać, możliwe jest zakończenie dialogu przez stronę wywoływaną.

- Bravo tu Alfa, zgłoś się, odbiór.
- Alfa tu Bravo, zgłaszam się, odbiór.
- Bravo, wykonaj Hotel czternaście, odbiór.
- Alfa, przyjąłem, wykonuję, bez odbioru.


4. Międzynarodowy Alfabet Fonetyczny.

Międzynarodowy alfabet fonetyczny jest umownym sposobem wymawiania i zapisywania liter, powszechnie przyjęty jako standard we wszystkich armiach NATO oraz w żegludze zarówno morskiej jak i powietrznej.
Poprawne zastosowania alfabetu fonetycznego eliminuje większość błędów występujących podczas przekazywania informacji drogą radiową lub telefoniczną. Tzw. „literowanie” alfabetem fonetycznym daje czas osobie odbierającej informacje, na poprawne zapisanie przekazywanych informacji.
Alfabet fonetyczny umożliwia bezbłędne przekazywanie obcych wyrazów, nazwisk, lub nietypowych nazw geograficznych podczas złych warunków transmisji.
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e0/FAA_Phonetic_and_Morse_Chart2.svg/350px-FAA_Phonetic_and_Morse_Chart2.svg.png
inne znaki:
. (kropka) - Decimal lub STOP

5. Sposoby zabezpieczenia transmisji

Stosuje się trzy podstawowe poziomy utajnienia transmisji:
*Pierwszym poziomem zabezpieczenia informacji jest wprowadzenie w powszechne użycie ksyw i pseudonimów zamiast nazw własnych ludzi, miejsc i jednostek.
Ważne jest żeby pseudonimy były "zgrupowane" tematycznie - ułatwia to ich uporządkowanie. Przykład:
Pododdziały: "DIAMENT 11, KWARC 12, OPAL 22, KRZEMIEŃ 33"
Częstotliwości: "OMEGA 45, ALFA 23, DELTA 42, BRAVO 72"
Punkty w terenie: "MERKURY, WENUS, PLUTON, MARS"
Oczywiście wszystkie pseudonimy muszą być ustalone PRZED rozpoczęciem jakichkolwiek operacji.

*Drugi poziom to kody alfanumeryczne które służą do szyfrowania pojedynczych słów, liter i liczb. Kody alfanumeryczne stosowane są do kodowania aktualnej pozycji oddziału, kierunku patrolu, liczby strat własnych, stanów amunicji i innych krótkich informacji przekazywanych drogą radiową. Dodatkowo, kody alfanumeryczne służą do autoryzacji niezidentyfikowanych stacji nadawczych.
Informacja: "Oddział znajduje się w punkcie 123 456" po zakodowaniu kodem alfanumerycznym ma postać: "Oddział znajduje się w punkcie „BD4 EF7” Wiadomo, że chodzi o odział, ale nie wiadomo gdzie on konkretnie jest. Kody alfanumeryczne są szybkie w użyciu i służą przede wszystkim do szyfrowania krótkich informacji taktycznych, które szybko się zmieniają. Idea jest taka, że zanim przeciwnik zdąży rozkodować daną informację będzie ona już bezużyteczna.
Przykład takiego kodu :

Gdzie powyżej ma w komórkach gotowe zestawy komunikatów które koduje się podając „współrzędne X i Y”

*Trzeci poziom to kody operacyjne. Kody operacyjne są wydawane w specjalnie przygotowanych książkach. Kody operacyjne są okresowe i zmieniają się co kilka-kilkanaście godzin według czasu ZULU. Za Kody odpowiada dowódca oddziału i są przechowywane przez radiooperatora w miejscu znanym wszystkim członkom oddziału. W przypadku wykrycia oddziału, kody muszą być za wszelką cenę zniszczone.
Kody i szyfry są stosowane niezależnie od zabezpieczeń sprzętowych. Niezależnie od tego jak bezpieczne jest medium transmisji, łączność nigdy nie odbywa się otwartym tekstem.

Przykład kodu operacyjnego:
https://docs.google.com/leaf?id=0Byr_voBbs0l1ZmZkOGVlYjItYzc1Ny00NTcyLTgyOWMtMDU1OTI0ZDQ4Yjli&authkey=CO2ZgO0L&hl=pl

Gdzie kodem autoryzującym jest wyraz MODERNISTA. Należy zwrócić uwagę że w wyrazie tym nie powtarzają się litery, zaraz będzie jasne dlaczego.
Od sztabu otrzymujemy informacje że będziemy autoryzować się „2 w prawo”. Co oznacza że jeżeli np. sztab poprosi nas o autoryzacje i powie Mike (jak M) to my musimy odpowiedzieć Delta (jak D), litera D jest 2 w prawo po M.
Wywołania stosuje się dla zespołów działających w misji.
Hasło może być wykorzystane przez wartownika.
Hasło alarmowe w nagłej potrzebie zaalarmowania pozostałych.
Zaszyfrowane są też podstawowe rozkazy i komunikaty.
Przedstawiono dwa kody operacyjne ponieważ kody są zmieniane co kilka (np. 8) godzin.

6. Przykłady procedur komunikatów radiowych:

6.1 SITREP
SITREP (situation report) służy raportowaniu przez oddziały będące w boju czynności i obserwacji do Oficera Operacyjnego – OPS. Nadaje je RTO wtedy kiedy ma taką możliwość. Jeśli sytuacja zmienia się dynamicznie zapamiętuje czas wydarzenia i sporządza raport później. Może meldować również wycinek raportu jeśli ma mało czasu. Meldunek może występować w formie mówionej lub pisemnej.
Najczęsciej występuje w formie tabeli gdzie kolumny są pogrupowane na poszczególne informacje.
Kolumna A:Rozpoczynamy nadawanie wywołując oznaczenie wywoływanego
Kolumna B:Podajemy własną lokalizacje oraz rozmieszczenie
Kolumna C:Czym oddział się zajmuje
Kolumna D:Jaki jest następny ruch oddziału
Kolumna E:Czego potrzebujesz(amunicji/medyka/wsparcia etc.)

A: "ZULU TU ALFA, SITREP."
"TU ZULU ZGŁASZAJ."
B: "ALFA, POZYCJA B67 K89, NA PÓŁNOC OD SKRZYŻOWANIA."
C: "ALFA, OBSERWUJEMY RUCH WROGA W KWADRACIE B68 K87."
D: "ALFA, BĘDZIEMY FLANKOWAĆ A067 K087."
E: "ALFA, PROSI O WSPARCIE BRAVO W WYMIENIONYM KWADRACIE,PRZYJĄŁEŚ?"
" ZULU, PRZYJĘŁO CAŁY RAPORT, CZEKAJ!.
 Inny przykład:
https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=explorer&chrome=true&srcid=0Byr_voBbs0l1N2QxNmNiZmUtOTU1Yy00ZWMxLTk3YjItOWI1YjIyOWZjYjZk&authkey=CNSj14AG&hl=pl

6.2 SPOTREP

SPOTREP jest to meldunek NATO (meldunek o zauważonym nieprzyjacielu) sporządzany w formacie SALUTE. Dla łatwego zapamiętania kolejności podawanych informacji, zostały one przyporządkowane pierwszym literom w następującej kolejności.

* LINIA 1 S (SIZE) - wielkość zaobserwowanego oddziału: liczba żołnierzy (żywych) oraz liczba pojazdów (czynnych)
* LINIA 2 A (ACTIVITY) - rodzaj czynności, które wykonują, sposób w jaki jest wykonywana (w szczególności stopień zaalarmowania)
* LINIA 3 L (LOCATION) - miejsce w którym zostali zaobserwowani (zaszyfrowane lub współrzędne uproszczone)
* LINIA 4 U (UNIFORMS) - przynależność do określonego rodzaju wojska jednostki lub służby, określana po umundurowaniu, odznakach, naszywkach.
* LINIA 5 T (TIME) - czas obserwacji.
* LINIA 6 E (EQUIPMENT) - wyposażenie opisywanego oddziału, w tym również cechy i uzbrojenie pojazdów

Przy formułowaniu meldunku SPOTREP należy zwrócić uwagę na

* sformułowanie całego meldunku przed rozpoczęciem transmisji (patrz załączniki), tak aby nadać go sprawnie
* upewnienie się że strona odbiorcy jest gotowa do przyjęcia meldunku (notowania)
* wykonywanie krótkich pauz między liniami tak aby się nie zlały (np. S i A)
* klarowne (niespieszne) przekazanie krytycznych informacji, np. L czy E

Przykład procedury SPOTREP:

- Hotel tu Alfa, zgłoś się, odbiór.
- Alfa tu Hotel, zgłaszam się, odbiór.
- Hotel, Alfa gotowa do przekazania meldunku spotrep, odbiór.
- Alfa tu Hotel, melduj, odbiór.
- Hotel tu Alfa, przekazuję meldunek. Czterech ludzi jeden pojazd. Dwóch patroluje, niezaalarmowani. Foxtrot Juliet trzydzieści dwa, Foxtrot Juliet trzydzieści dwa. Rosjanie, piechota. Dziewiąta piętnaście. Jedno RPG, jeden UAZ z KMem. Jak mnie zrozumiałeś, odbiór.
- Alfa tu Hotel, meldunek przyjęty i zrozumiały, odbiór.
- Hotel tu Alfa, bez odbioru.

Załącznik:
https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=explorer&chrome=true&srcid=0Byr_voBbs0l1M2RjMzMyNmQtOTIyMS00MGNhLWFmMDktMDYwNTE1OGMyMTBi&hl=pl&authkey=CLCWkJUJ

6.3 MEDEVAC

MEDEVAC jest procedurą wywoływania pojazdu ewakuacyjnego w celu przetransportowania rannych do bezpiecznej lokalizacji. Procedura postępowania jest następująca.

* określić i zanotować wszystkie informacje wymagane do nadania MEDEVAC
* koordynaty miejsca podjęcia
* wyznaczyć częstotliwość oraz kryptonim przez które będziesz wywoływany
* określić liczbę rannych
* ustalić wymagania dot. sprzętu specjalnego
* określić liczbę rannych poszczególnych rodzajów (leżący, siedzący)
* określić stan zagrożenia obecnością wroga w miejscu podjęcia
* ustalić jak zostanie oznakowane miejsce podjęcia
* określić narodowość i status rannych
* uzyskane informacje zakodować używając karty MEDEVAC (patrz załącznik).
* skontaktować sie z koordynatorem ewakuacji
* nawiązać kontakt z bazą
* użyć ustalonego wywołania
* nadać komunikat o potrzebie ewakuacji medycznej -MEDEVAC

Przy nadawaniu komunikatu należy zwrócić uwagę na

* Każdorazowe określanie którą linię podajemy
* Prawidłowe kodowanie liter
? Nadawanie nie dłużej niż 25 sekund (jeśli dłużej - podzielić meldunek na dwie części)
* Prawidłowe zakończenie transmisji ("odbiór") po nadaniu ostatniej linii
* Bezwarunkowe pozostanie na nasłuchu

Przykład procedury MEDEVAC:

- Hotel tu Alfa, zgłoś się, odbiór.
- Alfa tu Hotel, zgłaszam się, odbiór.
- Hotel, Alfa gotowa do przekazania wezwania medevac, odbiór.
- Alfa tu Hotel, przekazuj, odbiór.
- Hotel, przekazuję wezwanie medevac. Linia pierwsza, Bravo Hotel trzynaście, Bravo Hotel trzynaście. Linia druga, trzy megahertze, Ufoman. Linia trzecia, jeden Alfa, dwa Charlie. Linia czwarta, Alfa. Linia piąta, jeden Lima, dwa Alfa. Linia szósta, November. Linia siódma, Charlie, biały. Linia ósma, trzy Alfa. Linia dziewiąta, Delta. Jak mnie zrozumiałeś, odbiór.
- Alfa tu Hotel, wezwanie przyjęte, wysyłam śmigłowiec, ETA 5 minut, odbiór.
- Hotel tu Alfa, przyjąłem, czekam, bez odbioru.
Załącznik:
https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=explorer&chrome=true&srcid=0Byr_voBbs0l1MWMxOGNmMmUtYTU5NC00NDQxLWEyNjktNjc5NzdkMTJmYmQ5&hl=pl&authkey=CPq00cEO

6.4 CALL FOR FIRE

Call for Fire jest procedurą wezwania ognia artyleryjskiego, planowanego lub z pola walki. Informacje potrzebne do wezwania są określane przez obserwatora (FO - Forward Observer), a samo wezwanie jest formułowane przez towarzyszącego mu RTO. Po stronie odbiorczej typowo znajduje się centrum dowodzenia ogniem (FDC - Fire Direction Center) które przyjmuje wezwanie.

Standardowe, pełne wezwanie CFF składa się z sześciu elementów. Elementy te nadawane są grupowo, w trzech oddzielnych przekazach radiowych (1+2, 3, 4+5+6). Elementy 1,2,3,4 są obowiązkowe, 5,6 - opcjonalne. W przypadku pominięcia 5,6, artyleria ostrzeliwuje cel pod niskim kątem, oraz wyznacza moment ostrzału samodzielnie.
• 1. identyfikator obserwatora służy przekazaniu do FDC kto wzywa misję ogniową, oraz jego przekaz służy zaalokowaniu kanału dla potrzeb dalszej komunikacji związanej z wezwaniem.

• 2. Rodzaj misji ogniowej (warning order) określa trzy podstawowe cechy misji:
* cel misji
- ostrzał skuteczny (fire for effect FFE) - ostrzał o wysokim prawdopodobieństwie trafienia celu
- ostrzał korygowany (adjust fire AF) - wprowadzenie korekt do prowadzonego ostrzału
- przygniatanie (suppression S) - ostrzał w celu przygniecenia ogniem
- natychmiastowe przygniatanie / osłona (immediate suppression / smoke IS / ISM) - natychmiastowy ostrzał przygniatający lub osłaniający, stosowany w dynamicznej sytuacji bojowej
* rozmiar celu (opcjonalne)
* metoda lokalizacji celu
- grid - pozycja celu zostanie przekazana w formie współrzędnych bezwzględnych
- polar - zostanie podane położenie celu względem pozycji obserwatora (współrzędne radialne)
- shift - zostanie podana położenie celu względem znanego punktu (współrzędne kartograficzne)

• 3. Lokalizacja celu - zależnie od wybranej metody lokalizacji, określana jest bezwzględna pozycja celu, lub pozycja względna w stosunku do pozycji obserwatora lub określonego wcześniej punktu. Niezależnie od przyjętej metody lokalizacji, w przypadku misji AF za pierwszym razem konieczne jest również podanie kierunku celu od pozycji obserwatora (Observer Target Direction OT), w celu umożliwienia transformaty układu współrzędnych FO --> FDC przy wprowadzaniu kolejnych poprawek. W przypadku kolejnych iteracji misji AF, podawane są przesunięcia względem wcześniej ustalonej pozycji ostrzału. Wreszcie, niezależnie od metody lokalizacji konieczne jest podanie wysokości terenu w punkcie celu (oś z).

• 4. opis celu - charakterystyka ostrzeliwanego obiektu, pozwalająca oficerowi FDC dobranie odpowiedniej ilości i typu amunicji do ostrzału. Do opisu można stosować format "SNAP".
* Size - rozmiar jednostki piechoty lub liczba obiektów
* Nature - rodzaj celu (np. piechota / T72 / budynki)
* Activity - wykonywana czynność (np. okopują się, stoją)
* Protection - poziom zabezpieczenia (bunkry, okopy)

• 5. metoda ostrzału zawiera dodatkowe informacje na temat sposobu przeprowadzenia ostrzału, które można ująć w formacie "DAT".
* Danger close - jeśli w stosunku do zastosowanego sprzętu jednostki sojusznicze znajdują się w bliskiej odległości
* Ammunition - wymagany rodzaj amunicji (HE, smoke, ILUM, impact) i/lub jej ilość
* Trajectory - wysoki / niski kąt ostrzału (high angle / *low angle)

• 6. Metoda kontroli misji ogniowej - określenie sposobu wyzwolenia akcji ostrzału, do określenia wg formatu "WAT".
* WR (When ready) - moment rozpoczęcia ostrzału do ustalenia przez FDC
* AMC (At my command) - FO podaje komendę rozpoczęcia ostrzału
* TOT (Time on target) - rozpoczęcie ostrzału o określonej godzinie (+/- 3 sekundy)

Odpowiedź na wezwanie Call for Fire (CFF) nosi nazwę Message to Observer (MTO). Jest wysyłana przez FDC do FO po wystrzeleniu pocisków, oraz zawiera następujące informacje.
• identyfikator nadawcy
• wprowadzone zmiany od ostatniego przekazu (jeśli AF)
• liczba wystrzelonych pocisków
• numer celu (opcjonalnie)

Dodatkowe uwagi dotyczące procedury Call for Fire:
• ze względu na krytyczne znaczenie wszystkich przekazywanych informacji, strona FDC każdorazowo potwierdza pełną treść otrzymanych przekazów
• z podobnych względów, w przypadku jakiejkolwiek niepewności przekaz należy powtarzać lub ponownie żądać potwierdzenia zrozumienia
• zakłada się, że misja ognia kierowanego powinna się zakończyć w ramach pięciu prób; w przypadku zniszczenia celu FO kończy misję odpowiednim komunikatem.
• pełne wezwanie CFF można wykonać za pomocą karty (patrz załączniki), w przypadku wezwania natychmiastowego lub korekt misji AF bardziej praktyczne jest formułowanie przekazów z pamięci.

W praktyce, stopień doprecyzowania informacji w przekazie CFF oraz jego forma mogą znacznie się różnić, zależnie od sytuacji bojowej oraz wymagań na precyzję, szybkość realizacji misji czy na potrzebę korygowania ognia. Poniżej przedstawiono przykłady zastosowań procedury CFF, w poniższych przykładach callsign strony obserwującej to Sokół, a strony centrum kontroli ognia to Niedźwiedź.

Przykład 1: potrzebny ostrzał radiostacji dokładnie zlokalizowanej w BF5655. Jest bardzo prawdopodobne że wystarczy jeden ostrzał.

- Niedźwiedź tu Sokół, Foxtrot Foxtrot Echo, Grid, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, Foxtrot, Foxtrot, Echo, Grid, odbiór.
- Niedźwiedź tu Sokół, Grid, Bravo, Foxtrot, pięć, sześć, pięć, pięć, wysokość sto, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, Grid, Bravo, Foxtrot, pięć, sześć, pięć, pięć, wysokość sto, odbiór.
- Niedźwiedź tu Sokół, radiostacja, wśród zabudowań, wysoki kąt ostrzału, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, radiostacja, wśród zabudowań, wysoki kąt ostrzału, odbiór.
- Niedźwiedź tu Sokół, bez odbioru.

- Sokół tu Niedźwiedź, wystrzelone trzy pociski burzące, odbiór.
- Niedźwiedź tu Sokół, przyjąłem, bez odbioru.

Przykład 2: potrzebny natychmiastowe przygniecenie ogniem wrogiego plutonu piechoty na azymucie 60 od jednostki FO, w odległości 300 metrów. Nasz oddział znajduje się w kwadracie FH58, nie ma czasu na przekazywanie opisu sił wroga.

- Niedźwiedź tu Sokół, India, Sierra, Polar, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, India, Sierra, Polar, odbiór.
- Niedźwiedź tu Sokół, Polar, Foxtrot, Hotel, pięć, osiem, azymut sześcdziesiąt, odegłość trzysta, wysokość sto pięć, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, Polar, Foxtrot, Hotel, pięć, osiem, azymut sześcdziesiąt, odegłość trzysta, wysokość sto pięć, odbiór.
- Niedźwiedź tu Sokół, bez odbioru.

Przykład 3: obserwator zlokalizował wrogi pluton piechoty stacjonujący na otwartym terenie wraz z dwoma transporterami opancerzonymi. Odległość jest duża, dokładna lokalizacja nie jest znana (widać że pluton jest około 200 metrów na południe od kościoła określonego wcześniej jako punkt K2). Ostrzał powinien rozpocząć się o 8:45.

- Niedźwiedź tu Sokół, Alfa, Foxtrot, Shift, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, Alfa, Foxtrot, Shift, odbiór.
- Niedźwiedź tu Sokół, Shift, Kilo, dwa, dwieście metrów w dół, azymut sto, wysokość sto dziesięć, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, Shift, Kilo, dwa, dwieście metrów w dół, azymut sto, wysokość sto dziesięć, odbiór.
- Niedźwiedź tu Sokół, pluton piechoty, dwa BMP, stoją w otwartym terenie, Tango, Oscar, Tango, ósma czterdzieści pięć, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, pluton piechoty, dwa BMP, stoją w otwartym terenie, Tango, Oscar, Tango, ósma czterdzieści pięć, odbiór.
- Niedźwiedź tu Sokół, bez odbioru.

(8:45)
- Sokół tu Niedźwiedź, jeden pocisk, odbiór.
- Niedźwiedź tu Sokół, przyjąłem, bez odbioru.

(pocisk uderzył 300 metrów na prawo od linii OT i 200 metrów w stronę FO)
- Niedźwiedź tu Sokół, Alfa Foxtrot, dwieście w górę, trzysta w lewo, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, dwieście w górę, trzysta w lewo, jeden pocisk, bez odbioru.

(pocisk uderzył 150 metrów na lewo i 100 metrów w stronę FO)
- Niedźwiedź tu Sokół, Alfa Foxtrot, sto w górę, sto pięćdziesiąt w prawo, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, Alfa Foxtrot, sto w górę, sto pięćdziesiąt w prawo, jeden pocisk, bez odbioru.

(pocisk uderzył 50 metrów na lewo, kolejne uderzenie zniszczy cel)
- Niedźwiedź tu Sokół, Alfa Foxtrot, pięćdziesiąt w prawo, Foxtrot Foxtrot Echo, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, pięćdziesiąt w prawo, trzy pociski, bez odbioru.

(oba transportery oraz większość plutonu zlikwidowana)
- Niedźwiedź tu Sokół, cel zniszczony, koniec misji, odbiór.
- Sokół tu Niedźwiedź, przyjąłem, bez odbioru.

Załącznik:
https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=explorer&chrome=true&srcid=0Byr_voBbs0l1ODY2OWE1ZGEtNzM2Yy00ODIzLThjMzctZTMzZjdmMDk2NTVj&hl=pl

6.5 Awaryjne przerywanie komunikacji:
Dwukrotne powtórzeni komendy "BREAK" przerywa cały ruch w sieci.
Jest ono używane tylko w sytuacjach awaryjnych kiedy komunikat jaki chcesz nadać ma wyższy priorytet niż ruch w sieci.

"ALFA TU BRAVO,ZGŁOŚ SIĘ"
"BRAVO ZGŁASZA...."
"BREAK"."BREAK"
"TU CHARLIE, DO WSZYSTKICH Wiktor znowu ma granatnik....."
"ALFA PRZYJĄŁ"
"BRAVO PRZYJĄŁ, niech niebiosa mają nas w swojej opiece"

Tyle teorii teraz kilka słów o praktyce:
Jeżeli są osoby nie zaprawione w nadawaniu komunikatów, używaniu alfabety czy szyfrowaniu to można  potrenować nie tylko na treningach ale np w tygodniu wieczorem za pomocą SKYPE'a
Co jakiś czas, a na pewno przed większą imprezą obowiązkowo należy przypomnieć sobie obsługę swojego radia, tak aby użytkownik nie musiał się zastanawiać jak włączyć daną funkcję w nocy/kiedy jest pod ostrzałem.
Zatem do sprawdzenia:
*średnia długość działania baterii (pierwszego zestawu oraz zapasowego)
*sprawdzenie praktycznego zasięgu radia, w zależności od otoczenia (gęsty las, łąka, teren pagórkowaty)
*praca ze słuchawkami
*jeżeli radio umożliwia: wyciszenie dźwięków przez radio
*skanowanie częstotliwości
*jeżeli radio umożliwia: ustawienie drugiej częstotliwości na nasłuchu
*wyłączenie funkcji VOX oraz ROGER (ew. zabezpieczyć przez przypadkowym uruchomieniem)
*wciskamy przycisk przed nadaniem komunikatu, zwalniamy przycisk po skończeniu nadawania, trywialne ale zdarzają się z tym problemy
*dokładna wymowa przy nadaniu komunikatu nawet będąc pod ostrzałem


--------------------
Interesujące linki:
http://cfog.pl/viewtopic.php?f=6&t=1654&sid=22d5abe3d974015b95793d835b65b3b6
http://www.msw-zps.pl/articles.php?article_id=1
http://www.gs-7.pl/artykuly-milsim/procedury-wojskowe/104-procedura-medevac

Za serwisem Koalicja Północ należy wspomnieć o ciekawym pomyśle przydatnym podczas milsimów czy większych scenariuszy.

Dzięki niemu wilk syty (organizator w przystępny sposób podaje zasady gry) i owca cała (zalatany uczestnik nie musi uczyć się na pamięc kilku stron opisu scenariusza).

Resztę możecie poznac tutaj.

kill house, shoot house słyszałem też o killing house to budynek lub miejsce w którym odział może ćwiczyć miejska taktykę.

Czemu właśnie teraz o tym piszę jest zima nie każdemu chce się biegać po pas w śniegu zamiast tego atrakcyjna staje się alternatywa spędzenia czasu ze swoim hobby pod dachem. Coraz więcej takich obiektów pojawia się w naszej okolicy.

Osobiście kiedyś trenowałem w starym domu.

Co jeżeli obiekty te są nam nie po drodze?

Ano można zabrać się do samodzielnej ich budowy?

Możemy budować tak obiekt pod dachem lub na terenie otwartym, zależy czym dysponujemy.

W blogu Greya możemy przeczytać o takim obiekcie zbudowanym w pomieszczeniu.

Zbudowaliśmy go w oparciu głównie o pudła kartonowe owinięte czarnym stretchem. Pudła są lekkie, łatwe przy ich pomocy zaaranżować ciekawy tor.

Na otwartym terenie mamy większe możliwości, do budowy ścian możemy użyć np. opon, ram ze sklejki obitych - papier pakowym, folią budowlaną czy brezentem
Można np używać folii przezroczystej imitującej okna

Do mnie najbardziej przemawia ta konstrukcja:


Niedawno na na blogu Gunfire.pl podczas imprezy GF Point 2011 przedstawiono bardzo interesujący pomysł na budowę kill house'a potrzebna jest folia Stretch i... w miarę gęsty las.

Bardziej mobilną wersję można wykonać z własnoręcznie uszytych wysokich (na ok.2m.) prawanów, przynajmniej będzie łatwo się coż takiego przewozić co nie jest bez znaczenia.

Poza sama budową trzeba się zastanowić nad rozplanowaniem interesującego nasz obiektu. Może wyglądać np tak:

Możemy też w nocy jak już wszyscy zasną skorzystać z kloców naszej pociechy ;)

W ostatni weekend w programie Future Weapons na Discovery prowadzący zaprezentował prototypowy shotgun Beretta LTLX7000. Jest to broń przystosowana do strzelania z amunicji gumowej.
Atutem tej broni jest zastosowany system stałej energii kinetycznej niezależnej od zasięgu strzału. System pozwala na pozbycie się zbędnych gazów, w ten sposób można strzelać na większe odległości, a jednocześnie nie zabić kogoś na krótszym dystansie.

Odległość strzału jest ustawiana za pomocą czerwonych kropek widocznych w swego rodzaju kolimatorze. Kropki te służą do wyznaczenia wysokości celu, jedna kropka jest ustawiona u stóp druga na czubku głowy.Komputer oblicza odległość do celu i moc z jaką zostanie wystrzelony gumowy pocisk.

Na filmiku widzimy trafiane cele umieszczone w odległości 15 i 70 metrów przy tej samej prędkości pocisku (309 fps)


Oglądając to od razu pomyślałem o Airsofcie, fajnie byłby mieć możliwość w miarę szybkiej i płynnej regulacji mocy repliki. Jednocześnie można ustawić mniejszą moc przy codziennej siepaninie. :)

Oczywiście możemy zostać zaskoczeni i nie zdążymy ustawić mocy repliki, jednak bezpieczniej byłby mieć w replice takie rozwiązanie niż nie mieć.

Więcej na ten temat:
http://www.thefirearmblog.com/blog/2009/04/06/beretta-ltlx7000-shotgun/

Co prawda to informacja lokalna ale nie sposób jej zignorować.

Tym razem za forum.asg.com.pl należy poinformować że warszawskie Muzeum Techniki zaprasza na ekspozycje czasową pt: "Zabawki dla dużych chłopców
broń typu airsoft gun"

Zobaczymy tam zarówno repliki często spotykane na strzelankach, jak i sprzęt unikatowy.

Adres:
Muzeum Techniki
Pałac Kultury i Nauki
pl. Defilad 1
00-901 Warszawa

Godziny otwarcia:
Wtorek-Piątek: 8:30-16:30
Sobota-Niedziela: 10:00-17:00
Poniedziałek: nieczynne (w najbliższy poniedziałek, 14.02 uroczyste otwarcie wystawy wyłącznie dla mediów).

Bilety wstępu:
Bilet normalny: 12,00 zł
Bilet ulgowy: 6,00 zł

Dziś dołączam plik który kiedyś zacząłem opracowywać dla swojego dawnego zespołu.
Po co jest ten dokument?
Załóżmy że przybywa do nas (czyli zespołu ASG) nowy rekrut, świeżak pełny dobrych chęci ale bez podstawowej wiedzy jak działamy w grupie.
Mimo dobrych chęci rekrut wprowadzi mały zamęt w zespole, trzeba pilnować każdego jego kroku aż nabierze dobrych przyzwyczajeń.

Ten dokument ma pomóc rekrutowi opanować podstawową wiedzę w temacie jak zespół działa i co należy robić. Oczywiście w dokumencie nie opiszemy dokładnie każdej sytuacji, po to są treningi. Tu maja być jedynie podstawy.

W swoim dokumencie umieściłem informacje:
- co należy zabrać na zwykły trening,
- jakie należy zabrać magazynki,
- podstawy mowy niewerbalnej,
- podstawy szyków.


Link do dokumentu:
https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=explorer&chrome=true&srcid=0Byr_voBbs0l1ODMyMzg3ODUtY2IxYy00ZTYyLTg0ZTAtZGI5ZjBmZmQwZjU4&hl=pl&authkey=CNDQgm0

Za oknem ciągle sypie, chociaż jak na złość święta mogą być bez śniegu.

Niedzielni asgeje często zawieszają swoją działalność na okres zimy. Kiedyś uzasadniano to słabością ogniw akumulatorowych na minusowe temperatury. Lecz w dobie ogniw Li-Po trzeba szukać już innych argumentów.

Śnieżna aura wymaga od nas nowego maskowania... przydałoby się coś białego...

Moim pierwszym maskowaniem zimowym był mało taktyczny... fartuch lekarski :)
Nie zapomniałem także o zamaskowaniu oporządzenia, o czym często się zapomina. Ludzie kupują super kamuflujące wzory maskujące poczym zakładają na nie kamizelkę która zakrywa cały tors tego kamuflażu. Szczególnie może to być widoczne w zimie, kiedy na jasny mundur/maskałat założy się ciemną kamizelkę. W moim oporządzeniu, kiedyś domowymi sposobami mocowałem na ładownice białą siateczkę (od worków na ziemniaki) która dość dobrze udawała lekko przyprószony śnieżek.
Trzeba jednak uważać aby siatka nie przeszkadzała w dostępnie do ładownic.

Wracając do maskałatu zimowego to jeszcze 2 lata temu kiedy zimy były łagodne, z czystym sercem poleciłbym ... biały komplet malarski. Dlaczego? Bo mało miejsca zajmuje w ładownicy, prawie nic nie waży i przede wszystkim jest tani. Po założeniu ujawnia się jeszcze jedna jego zaleta, kombinezon jest zrobiony z na tyle cieniutkiego materiału że jeżeli mamy podnim jakieś maskowanie to kombinezon nie będzie jednolicie biały lecz trochę będzie przebijało nasze maskowanie - mało jest w lesie miejsc śnieżno białych ;)

Minusem zestawu jest bardzo mała wytrzymałość materiału, warto mieć ze sobą zszywacz aby szybko zszywać ewentualne przedarcia.

Jeżeli myślimy częściej występować na śniegu można pomyśleć o zimowym komplecie BW. W miarę tani, wytrzymały zestaw dwustronny. Jego minusem może być jego popularność, może się zdarzyć że ten kombinezon pojawi się po obu stronach konfliktu na waszej strzelance. :)


W tym roku chciałem poeksperymentować. Myślałem sprawdzić nowe maskowanie na śniegi, niestety brak czasu i wolnej gotówki spowodował zawieszenie tego planu na czas nieokreślony.

Miałem plan nabyć parkę i spodnie (cholernie trudno zdobyć rozmiar nr 10) w kamuflażu Tropentarn -pustynny flektarn. Dam znać jak kiedyś przetestuje.

W sobotę 11 grudnia 2010 roku, w Tomaszowie Mazowieckim, na terenie jednostki 25 Brygady Kawalerii Powietrznej odbyło się pierwsze spotkanie szkoleniowe pt:
"KDS Kurs Działań Specjalnych".

Poniżej zamieszczam informacje zapowiadającą tą imprezę:

Panie, Panowie

SFORA(trójmiasto) organizuje Kurs Działań Specjalnych, przy wsparciu MSW ZPS ,zapraszam na pierwsze spotkanie szkoleniowe, które odbędzie się w okolicach Łodzi. Dokładnie w Tomaszowie Mazowieckim W jednostce 25 Brygady Kawalerii Powietrznej

Termin: 11.12.10
rozpoczęcie: godz.9.00
zakończenie: godz: 22.00
instruktorzy: Ramak, Sylwester

cena: 60 zł
wpłaty do dnia 07.12.10

zagadnienia dla IC, RTO:
- wyposażenie indywidualne
- wyposażenie grupy niezbędne do działania (wykonania misji)
- praca IC i podział obowiązków przy przygotowaniu się do misji
- praca IC, analiza zadania
- etapy wykonania zadania
- zasady przygotowania radiostacji do pracy
- praca w sieci radiowej (okulnik)
- łączność kierunkowa
- zasady korespondencji radiowej

zagadnienia dla MED:
1 Postępowanie w 2 strefie - wykład multimedialny
2 Ponowne badanie - ćwiczenia
3 Procedury:
- kontroli krwawień
- Udożnienia dróg oddechowych
- Przeciwstrząsowy
- Przeciwbólowy
4 Wykonywanie zabiegów:
- kaniulacja żył obwodowych
- Iniekcje domięśniowe
- montaż zestawów do przetoczeń
- intubacja
- LMA
- Rurka krtaniowa
- Iniekcja ampułkostrzykawką
(jeżeli zostanie udostepniony fantom)

5 Wyciaganie rannych z pojazdów w I i II strefie ćwiczenia
Z wykorzystaniem deski ortopedycznej i noszy polowych, chwytami transportowymi

6 Organizacja CCP i nadanie 9linijkowca

Dane:
Piotr Dzius
83-110 Tczew
Kasztanowa 13a/7
57 1140 2004 0000 3802 3388 1368

W tytule proszę podać nazwę drużyny, imie i nazwisko oraz nr dokumentu tożsamości, nastepnie podtwierdzić swoją obecność prez PW

NIE PODTWIERDZMY NA FORUM DOKONANIA PRZELEWU

Miałem przyjemność być obecnym na tym, szkoleniu poniżej pozwolę sobie zamieścić kilka słów na temat tego szkolenia.

Na miejscu była możliwość zapoznania się z replikami ASG, Paintballowymi oraz RAMem, poza tym można było przyjrzeć się wyposażeniu które może być przydatne przy działaniach specjalnych.

Szkolenie było podzielone na 3 części.

Pierwszą cześć poprowadził Ramak, nie znany mi wcześniej. W trakcie omawiania poszczególnych podpunktów tematycznych spotkania, można było się zorientować że prowadzący wie dokładnie o czym mówi.

Generalnie były to podstawy, jak przygotować siebie oraz całą drużynę na imprezę typu Milsim, czyli co zabrać, jak się ubrać i na co się przygotować.

Osobiście bardzo żałuje że zabrakło czasu na praktyczne zajęcia związane z pracą z radiem.
Pozostaje mieć nadzieje że przy następnym spotkaniu nie będzie opóźnień i cały materiał zostanie omówiony.

Drugą część poprowadził Sylwester, wcześniej wiedziałem że to Łódzki dyplomowany ratownik medyczny, zapewne jest kontrowersyjny skoro ma bana w WMASG.pl.
Jeżeli chodzi o tę część to miałem wrażenie że nie jest to pierwsze spotkanie dla milsimowych medyków.
Niestety do chwili obecnej nie miałem jeszcze czasu Odbyć szkolenia z Pierwszej Pomocy, po którym prawdopodobnie czułbym się pewniej na tym szkoleniu.

Chciałbym napisać jeszcze kilka słów jak ja się zapatruje na temat miejsca czerwonej taktyki w milsimowym światku.
Zdaje sobie sprawę że dążymy do jak najwierniejszej symulacji poszczególnych elementów/taktyk biorących udział w akacjach bojowych. Z drugiej strony mam wątpliwości czy ta symulacja (mam tu na myśli czerwoną taktykę) nie posuwa się za daleko.
Czy w przyszłych naszych akcjach czerwona taktyka stanie się nadrzędna względem taktyki zielonej/czarnej.
Czy przy większym szturmie, znaczna liczba mniej lub bardziej rannych spowoduje paraliż i stanie się zbyt dużym obciążeniem dla walczących jeszcze stron.
O ile szkolenie z Pierwszej Pomocy jest pożyteczne i może się przydać poza milsimowym życiu o tyle mam wątpliwości dot. np. uszkodzenia własnej lub czyjejś powłoki skórnej szczególnie gdy jestem nie sterylnym środowisku. A mogłem odnieść podobne wrażenie oglądając intubację czy montaż zestawów do przetoczeń.
Nie chciałbym aby moje słowa były odebranie jako krytykę czyjegoś poglądu na czerwoną taktykę, generalnie zastanawiam się jednak czy jest on potrzebny dla "weekendowego komandosa" który może mieć problemy kondycyjne z wyniesieniem pozoranta z pierwszej strefy.
Generalnie na chwilę obecną, moja czerwona taktyka polega na oczyszczeniu z przeciwnika danego kwadratu i dopiero o upewnieniu się że kwadrat jest czysty podchodzę do rannego opatruje go i wywołuje medyka by zajął się resztą.

Cześć trzecia odbyła się na zewnątrz gdzie przećwiczyliśmy wyskoki z atrapy nisko podwieszonego śmigłowca następnie przećwiczyliśmy wyciąganie rannych z auta w II strefie i udzielenie mu pierwszej pomocy.
Ciekawe czy będzie kiedyś dane wykorzystać te ćwiczenia w praktyce korzystając z prawdziwego śmigłowca, chociaż ze Stara też da się zeskoczyć ;)
Na mój gust było tutaj nieco za dużo gadania. Lepiej byłoby gdybyśmy wcześniej w pomieszczeniu przy tablicy na spokojnie omówili poszczególne elementy ćwiczeń aby było jasne co i jak.

Reasumując: To szkolenie dało możliwość odświeżenia wiedzy z zakresu przygotowania się na Milsim.
Liczę że na przyszłych szkoleniach będzie jeszcze lepiej wszystko dograne, tym bardziej że ma być o nawigacji :)

Od soboty za oknem mamy biało. Poważny szturm zima przypuściła w ten poniedziałek.

Sam przeżyłem prawdziwą odyseje starając się wrócić do domu.
Ciężko było wczoraj przetrwać bez dobrych butów, rękawiczek czy łopaty. Batony energetyczne tez by się przydały.
Rozpoczął się ten ciężki czas krótkich dni, niskich temperatur i odśnieżania auta i podjazdu.
Według prognoz przez kilka najbliższych dni ma złapać mróz, na pocieszenie ma mniej padać.

W sobotę natomiast wybrałem się na pierwszy trening w śnieżnej aurze. Z braku zimowego maskałatu BW wywróciłem na jasną stronę mój fiński komplet mundurowy.
Efekt nawet zadowalający, niestety nie mam zdjęć.

Było ok. -2 st. Celsjusza, na sobie miałem, dwie podkoszulki bawełniane, cieniutki polar, (odpowiednik Polartec 100), spodnie BW, ocieplacz BW oraz komplet fiński.
Jako oporządzenie miałem chesta i mały plecak.

W takich warunkach najważniejsze są buty, generalnie drałujemy po nie ubitym śniegu.
Buty muszą to wytrzymać. Moim błędem było lenistwo a w zasadzie brak czasu, nie wypastowałem butów i po ok. 3 godzinach biegania zacząłem czuć wilgoć w stopach.

Ślady, w jednym ze scenariuszy należało wykryć przeciwnika. Padła sugestia aby iść po jego śladach. W teorii nie powinno być problemu, w praktyce po kilku metrach straciliśmy trop.

Maskowanie, należy pamiętać że kolor czarny nie występuje naturalnie w lesie, jeden z przeciwników miał włąśnie taką czapkę. Bez problemu odnajdywałem go w lesie.

Ubiór,inaczej ubierzemy się kiedy jesteśmy aktywni podczas treningu, inaczej kiedy odpoczywamy w miejscu. Jeżeli to tylko trening to możemy wytrzymać w "aktywnym stroju".
Przy milsimach z opcją nocną, trzeba znaleźć miejsce w plecaku na cieplejszą kurtkę.

Camel-backi w zimę zaczynają zamarzać.

Baterie, o tej porze lubią szybciej się rozładować.

W ostatnim czasie udało mi się odnaleźć jeszcze kilka ciekawych pozycji telewizyjnych dla partyzanta. Stąd ten post.


Przeżyć w dziczy (Alone in the wild)
Sobota 19:00 Discovery Channel

Żądny przygód kamerzysta Ed Wardle próbuje za wszelką cenę przetrwać w najdzikszych rejonach Jukonu w Kanadzie. Ma przy sobie jedynie niezbędne rzeczy i kamerę, którą będzie utrwalać swoje przeżycia. Podczas samotnej wędrówki musi pokonać niebezpieczne tereny i stawić czoła ekstremalnej pogodzie. Osłabiony z braku jedzenia, walczy o przetrwanie i zmusza się do ciągłego działania. Serial stanowi kronikę dramatycznej podróży, podczas której bohater jest nieustannie wystawiany na ciężkie próby.
Pierwszy odcinek wzbudził moje zainteresowanie, bo to normalny facet a nie jakiś super survival-hero. Zobaczymy co będzie dalej.

Misja specjalna (Special Ops Mission)
Środa 18:00 Viasat Explorer

Symulacje wojenne w których uczestniczy były amerykański komandos Wil Willis. Współzawodniczy on z najlepszymi grupami sił specjalnych z całego świata. Każda misja, którą będzie musiał wykonać, kryje w sobie niespodzianki, na które będzie musiał odpowiednio reagować. Zadania będzie realizował w tajskich lasach tropikalnych i na pustyniach Arizony. Będzie musiał odbijać zakładników, niszczyć stanowiska wroga i odzyskiwać cenne przedmioty.

Namiary na tą serię natrafiem na forum Weekend-Warrior.pl W sumie jakbym oglądał Milsim w telewizji, bardzo ciekawa propozycja no i mają dużo fajniejsze zabawki niż AEGi.

Dwa tygodnie w piekle (Two Weeks in Hell)
Czwartek 16:00 Discovery Channel

Program przedstawia kulisy procesu rekrutacji do jednego z najbardziej elitarnych oddziałów amerykańskiej armii - Zielonych Beretów. Kandydaci muszą przejść trudne szkolenie, w którym biorą udział zarówno wojskowi jak i cywile. Kończy je zaledwie 40 procent osób marzących o karierze w tej specjalnej jednostce. Celem szkolenia jest znalezienie idealnych kandydatów, którzy będą w stanie sprostać wymaganiom dowódców. Kadra Zielonych Beretów przygotowała jedyny w swoim rodzaju proces selekcji. Jego narzędziem jest test, który ma odkryć zdolności i umiejętności niezbędne podczas tajnych działań wojennych. Komandosi z Zielonych Beretów specjalizują się w wojnie partyzanckiej, akcjach sabotażowych i działalności wywrotowej.
Co prawda to nie serial ale prawdopodobnie będzie jeszcze sporo powtórek w telewizji, Można sobie wygodnie przed telewizorem popatrzeć na czym polega selekcja do Zielonych Beretów. Może to banał ale po obejrzeniu tego programu trefiło do mnie że w grupie (czy to Zielonych Beretów czy Aesgejów) najważniejsza jest dobra współpraca i zrozumienie w grupie.

.

Ostatnio zebrało mi się na wspomnienia i zacząłem sobie powtarzać polski dokument z 2000r pt. "Kawaleria Powietrzna". Można go zobaczyć właśnie w TVP Historia w weekendy.

W ostatnim odcinku oglądałem zmagania na polu kiedy wojacy musieli się na czas okopać. W sumie, pomyślałem, że taka saperka nie jest zła. Wycinasz łatę trawy, pod nią kopiesz dołek tak aby można było się położyć będąc niezauważonym. do tego można nakryć się wyciętą wcześniej łatą trawy. Idealny kamuflaż.
Do tego saperka może być substytutem siekierki.

Pomyślałem że po co bawić się w dziwne wynalazki ułatwiające maskowanie w stylu OSM1 czas może zainteresować się kontraktowym szpejem.
Czas przygotowania kryjówki w sumie zbliżony z okopaniem się.

Co prawda parasolka jest lżejsza ale efekt maskujący będzie gorszy.

We współczesnym oporządzeniu wojaków coraz rzadziej pojawia się saperka.

Z tym że maskowanie z parasola można przesunąć...

.

We wcześniejszej części poznaliście podstawowe rodzaje kamuflażu.
Kilka lat zabawy w airsoft dały mi jako takie pojęcie o kamuflażach, chciałbym teraz napisać kilka zdań na ten temat.
Widziałem zwykłe mundury w khaki w których gracz tak umiejętnie umiał się położyć że, był widoczny z daleka … ale fragment jego pleców wyglądał jak duży kamień leżący przy drzewie.
Widziałem też najbardziej modne w ostatnim czasie Multicamy które widoczne w lesie niczym tarcze strzeleckie

Idealnego kamuflażu na każde warunki na razie nie ma. Piszę na razie bo czekam aż w końcu ktoś wymyśli kamuflaż w rodzaju jakiego używają Predatorzy ;)
Póki co musimy się zadowolić różnymi statycznymi wzorkami. Słowo statycznymi jest w zasadzie słowem kluczem. Kamuflaż do lasu iglastego będzie średnio pasował na tereny pustynne czy arktyczne.
Co prawda Airsoftowcy nie muszą wyposażać na każdą strefę klimatyczną.
Na Polskie warunki wystarczą kamuflaże na tereny leśne i miejskie, do tego dochodzi aura zimowa, letnia i jesienna. Czyli można się wyposażyć w 4 kamuflaże (przykładowo:ggg Zimowy BW – na śniegi, fiński M08 – letnie tereny leśne, Multicam – jesienią , Szary skafander – tereny miejskie).

Temat wyższości jednego kamuflażu nad innym przypomina nieco dyskusje o wyższości świąt Bożego Narodzenia nad Wielkanocą. Sam pamiętam jak w moim starym zespole był wybierany wzór kamuflażu, na forum temat zajął kilkanaście stron postów.
Każdy ma swoje racje i nie zamierzam przekonywać że moje rozwiązania są idealne .

Jak każdy airsoftowiec poznawałem poszczególne wzory kamuflaży, zachwycając się co niektórymi.
Zacząłem od brytyjskiego DPMu i jego dobrze dopasowanymi kolorami na polskie lasy, niestety mundur który posiadałem nie miał dobrego kroju, poza tym był człowiek chciał się wyróżnić spośród innych ;)
Potem przyszła kolej na niemiecki FLEKTARN bardzo dobry na polskie lasy szczególnie jesienią, na mój gust w niektórych egzemplarzach za dużo jest koloru żółtego oraz czerwonego.
Po Fleku nabyłem kopię Duńskiego M84 który miał bardziej nadawać się na do lasu wiosną i latem, Niestety moja kopia miała tak intensywny kolor zielony że aż palił w oczy.
Następnie miałem krótką randkę z polską PANTERĄ niby kamuflaż ok. ale tu zadecydował krój munduru. Rozstaliśmy się bez żalu.
Przyszedł czas na rosyjskie kamuflaże, swoją drogą chyba żadne państwo nie ma tylu wzorów co Rosja, niestety trudno jest zdobyć dla drużyny jeden wzór, trudno nie oznacza że się nie da ;)
Najpierw był dwustronny KLMK w kamuflażu BERIOZKA/CYFRA zwykłym i nocnym. Podobno idealnie maskuje latem gdy mocno świeci słońce, podobno…
KZS w kamuflażu BERIOZKA. Ciekawostką kamuflażu w KZS jest to że na 3 sztuki tego maskałatu każdy może mieć inny odcień. Co ciekawsze spotkałem się z egzemplarzami które poszczególne części maskałatu (tzn. kaptur, tułów, rękawy lewa lub prawa nogawka) były wykonane w innym odcieniu. Podobno to tak jest celowo, choć myśle że w latach 80tych po prostu radzieckie fabryki szyły tym co miały pod ręką. Będę jednak chciał wrócić jeszcze do tego pomysłu nieco później.
W końcu natrafiłem na mój pierwszy kamuflaż 3D był a w zasadzie nadal jest rosyjski LEŚNY DIABEŁ/LEŚNYJ Można powiedzieć że kamuflaż 3D jest to coś pośredniego pomiędzy kamuflażem na zwykłym mundurze czy maskałacie a grille. Nie jest tak niewygodne jak grille a jednocześnie próbuje rozmyć naszą sylwetkę również za pomocą kształtu ( maskałat 3D nie przypomina kształtem zwykłego munduru). Do tego pomysłu również będę chciał w wrócić.

Skoro już wspomniałem o grille siut’ach to przyszło się też i przez to. Najpierw klasyczne kurtki pokryte tonami jutą w których wyglądałem niczym Wielki Ptak ulicy Sezamkowej Niestety statyczna rola snajpera uwięzionego w takim czymś nie bardzo pasuje do dynamicznych bojów spotkaniowych jakie najczęściej mają miejsce w airsofcie.
Moje ghille zatem ewoluowało w stronę grille-hood’ów pisałem o tym tutaj.

Wróćmy jednak do kamuflaży, ostatnim kamuflażem jaki używam jest fiński M/05 swoją droga Rosjanie posiadają bardzo podobny wzór JEGER. Kamuflaż rzadko spotykany, elegancki jakby stworzony w lasach iglastych, dobrze dopasowany też do polskich terenów leśnych. Mój egzemplarz ma nie najlepszy krój, i co najważniejsze bardzo szeleszczący materiał.
Mała ciekawostka, poza M08 oraz kamuflażem śnieżnym Finowie stworzyli jakby jego krzyżówkę tj, zielono-brązowe fraktale przemieszali z białymi fragmentami.

Wygląda to jakby topniejący śnieg który pozostał w lesie jeszcze w chłodniejszych miejscach. Bardzo ciekawy pomysł szczególnie kiedy mamy coraz łagodniejsze zimy.

Trochę podobny kamuflaż wymyślili włosi tyle że w ich VEGETATO zmiast zieleni przeważa barwa w stylu Coyote Brown.

Nie dawno myślałem nad nową unifikacją ubioru wojskowo-outdoorowego w teren. Aby pasował do spotkań bojowych jak i do zwykłych włóczęg. Tutaj głównie ma znaczenie krój i materiał, kamuflaż jest mniej ważny. Upatrzyłem sobie Oliwkę. Najbardziej uniwersalny i powszechny kamuflaż nie powinno być problemu ze skompletowaniem wyposażenia. Projekt cały czas nie zrealizowany.

Przed wyborem konkretnego kamuflażu musimy zastanowić się gdzie chcemy go użyć.
Niezłym pomysłem jest wykorzystanie munduru oraz maskałatu który zwykle jest spakowany w oporządzeniu i wyjmowany gdy zachodzi taka potrzeba.

Najczęściej roślinność poniżej pasa bywa ciemniejsza od tej powyżej zatem spodnie mogą być ciemniejsze od koszuli. Przykładowo spodnie są bardziej zielone (jak trawa), koszula brązowa (jak kora drzew). Przy okazji rozbijamy kształt na dwie części, nasza sylwetka nie jest już w jednym odcieniu. Ogromnym minusem tego rozwiązania jest – 100 punktów lansu bo rzeczywiście raczej będziemy wyglądać jak partyzant nie przypominająca pięknego szturmowca Imperium. No ale coś za coś ;)

Od niedawna coraz częściej obserwuje kamuflaże produkowane z myślą o myśliwych. Tutaj pierwsze skrzypce grają amerykanie. Chodząc po lesie z łukiem myśliwi potrzebują dostać się jak najbliżej zwierzyny i w tym głównie celu powstały takie kamuflaże jak:

Przekonała mnie właśnie ta potrzeba podejścia do zwierzyny jak najbliżej. Podobnie jest w Airsofcie, gra się na dystansie nie przekraczającym 60 metrów. Nijak to się ma do dystansów
w jakich strzela się z normalnej broni.
Jeżeli do kamuflażu myśliwskiego dodamy 3D to powinno być super, ale to na razie moja teoria.

Przynajmniej myśliwskie 3D o wiele łatwiej zdobyć niż wojskowe.
Minusem dla myśliwskiego może być krój ale to trzeba będzie jeszcze sprawdzić. Poza tym kamuflaż myśliwski sprawdzi się tylko w lesie, są też wzory na tereny trawiaste,

Ważną tez sprawą o której nie należy zapominać przy wyborze kamuflażu to jego widoczność przez noktowizor. Przy niedzielnych strzelankach sprawa jest mniej ważna, jednak gdy myślimy o 24 godzinnych milsimach to podstawa.
Może się okazać że wcześniej zaoszczędzone pieniądze które wydaliśmy na kopię zamiast kontraktu poszły zostały źle zainwestowane.
Nie wiadomo także jak pod tym względem wypadnie kamuflaż myśliwski.

Niedawno wykonałem test swoich kamuflaży: najsłabiej wypadła czapeczka w polskiej PANTERZE w wykonaniu Helikona, w sumie nie chodziło o sam kamuflaż tylko o rodzaj paska wykorzystywanego do mocowania maskowania. Po włączeniu oświetlacza w noktowizorze pasek świecił aż miło. Swoją drogą polecam również sprawdzić paski i ładownice na kamizelkach, też mogą ładnie świecić.
Jako ciekawostkę dodam że bardzo ładnie zachowywał się w ciemności w sumie już wiekowy NRD-owski DESZCZYK,

Na zakończenie dodam jeszcze że w mundurze/maskałacie nie jest ważny jedynie kamuflaż, ma duże znaczenie również krój oraz materiał z jakiego jest zrobiony. Większość kamuflaży spełnia swoją rolę, mogę one nawet nam się znudzić/opatrzyć, nam musi być przede wszystkim wygodnie a to zapewni nam krój oraz materiał.

.

dziś wklejam bardzo interesujący artykuł dotycząty teorii kamuflażu, następnym razem dodam kilka słów w tym temacie od siebie.

Teoria kamuflażu - wprowadzenie
Pomimo coraz większego nasycenia pola walki elektronicznymi środkami wykrywania kamuflaż chroniący sprzęt i żołnierzy przed wzrokiem przeciwnika nadal nie traci na znaczeniu. Także myśliwi, paramilitarne grupy młodzieżowe oraz gracze PaintBall i AirSoftGun powinni być żywo zainteresowani tematem. Przyjrzyjmy się więc podstawowym czynnikom, które stanowią o skuteczności kamuflażowych wzorów.



Oszukać wzrok – kamuflaż mimetyczny i deformujący
W działaniu ludzkiego wzroku, można wyróżnić dwa powiązane ze sobą procesy - widzenie przestrzenne oraz widzenie centralne.
Widzenie przestrzenne to swego rodzaju archaiczny „system nawigacyjno-ostrzegawczy”, w jaki wyposażyła nas natura, a jego podstawową rolą jest dostarczanie informacji „gdzie-co-jest”. Informacje te pochodzą głównie spoza obszaru przestrzeni, na którym skupiamy swój wzrok i myśli. Widzenie przestrzenne pozwala nam przykładowo w miarę bezpiecznie poruszać się po chodniku, mimo iż jesteśmy zajęci pisaniem sms-a; zauważyć zwierze na rozległej łące, czy też na czas uchylić się przed dostrzeżonym kątem oka ciosem.
Natomiast widzenie centralne to system identyfikacji, polegający na umieszczeniu przedmiotów, na które zwróciliśmy uwagę, w kontekście naszej pamięci, czy szerzej – intelektu.
Jak to działa? Przykładowo w ulicznym tłumie zwraca naszą uwagę intensywny kolor czerwony (widzenie przestrzenne), dopiero potem dostrzegamy, iż jest to osoba w czerwonym kapturze bądź czapce, mężczyzna bądź kobieta, osoba obca bądź znajoma.

Oba rodzaje widzenia otwierają spore możliwości przed projektantami kamuflażowych wzorów. Dla widzenia przestrzennego najistotniejsze czynniki warunkujące jego skuteczność to ruch, wielkość przedmiotu oraz jego kontrastowość na tle innych elementów przestrzeni. Oczywiście rozmiary ludzkiej sylwetki i ruch są trudne do skorygowania, zwłaszcza, gdy nie jesteśmy świadomi obcej obserwacji, możemy jednak zrobić wiele, aby zmniejszyć kontrast pomiędzy nami o otoczeniem.
Kamuflaż, który temu służy, nosi nazwę mimetycznego (z gr. mimesis – upodabnianie), możemy go też opisać jako „efekt kameleona” lub „wtopienia się w tło”. Najprostszą jego formą jest umundurowanie wykonane z tkaniny o jednolitej barwie, odpowiadającej dominującemu kolorowi w danej przestrzeni. Będą to więc popularne „oliwki”, „khaki” oraz „feldgrau’y”, stosowane w wielu armiach od I wojny światowej do dziś, a także komplety mundurowe w barwie szarej, granatowej lub czarnej wykorzystywane przez policję i jednostki specjalne. Wadą tych wzorów – mimo niewątpliwego postępu wobec krzykliwych uniformów ery napoleońskiej - jest ich niska skuteczność na średnich i mniejszych odległościach, a główną tego przyczyną jest fakt, iż dominująca barwa przestrzeni nie dociera do nas jako gładki, jednobarwny ekran, lecz jest wielobarwnym „szumem” o określonej „ziarnistości”. Tak więc stojący na tle zarośli żołnierz ubrany w oliwkową kurtkę jest wykrywany przez widzenie przestrzenne niczym jednolita, szara plama na ekranie „śnieżącego” czarno-białego telewizora.
Problem ten rozwiązano tworząc wzory kamuflażowe składające się z wielobarwnych plam o wielkości i kształcie zbliżonym do naturalnych elementów otoczenia typu gałązki, liście, łodygi, kępy traw czy drobne kamienie.


(Typowe kamuflaże mimetyczne: z lewej austryjacki M57, z prawej polski typ "Puma"

Ta druga generacja kamuflaży mimetycznych, pojawiła się na krótko przed rozpoczęciem II wojny światowej i do dziś koncept ten stanowi podstawę większości wzorów kamuflażowych.
Ostatnim znaczącym krokiem, jaki poczyniono w celu oszukania widzenia przestrzennego, są kamuflaże foto-realistyczne, będące odwzorowaniem w skali 1-1 obrazu terenu, w jakim chcemy uniknąć wykrycia. Najlepszym przykładem są tu współczesne wzory kamuflażowe dla myśliwych, które wyglądają niczym płócienne obrazy przedstawiające roślinność leśną w sezonie jesienno-zimowym lub trzciny i bagienne trawy, powszechne w terenie, gdzie poluje się na wodne ptactwo.


(Próbka kamuflażu RealTree)

Kamuflaż mimetyczny, nawet ten najlepszy dla danego terenu, gwałtownie traci na skuteczności, gdy maskujący się obiekt zostanie wykryty przez widzenie przestrzenne i jego śledzenie przejmie widzenie centralne. Najczęściej winny jest ruch, a także nieciągłości w kolorystyce i fakturze przestrzeni w rodzaju łąki w lesie czy kępy krzewów w terenie zabudowanym. Sylwetka ludzka, choćby w całości pokryta brązowo-zielono-szare centki, nadal jest stosunkowo łatwo rozpoznawalna, ponieważ tym, co w największym stopniu determinuje skuteczność widzenia centralnenego, jest nie kolor, lecz kształt. Jednak, jak już zostało wspomniane, także w tym aspekcie wzrok można oszukać, a zadanie to spełnia kamuflaż deformujący.



(Kamuflaż deformujacy tzw. "Dazzle Camouflage" na statku z czasów I wojny światowej)

Rozbicie sylwetki najłatwiej osiągnąć dzieląc ją na kilka-kilkanaście nieforemnych figur przy pomocy dużych, nieregularnych plam w kontrastowych kolorach. Efekt jest tym mocniejszy im bardziej utworzone plamy „kłócą się” z konturami kamuflowanego obiektu. Pokryty takim kamuflażem obiekt, nawet, jeśli już zostanie wykryty, może nastręczyć widzeniu centralnemu sporo problemów przy identyfikacji – czasem na tyle dużych, iż ignorujemy, to „coś”, co nie pasuje do „bazy danych”, jaką jest nasza pamięć. Prócz tego trudniej jest ustalić kierunek ruchu i prędkość celu.


(Typowe kamuflaże deformujace: z lewej szwedzki M/90, z prawej francuski CCE)

Kamuflaż tego typu po raz pierwszy zastosowano na szeroką skalę podczas I wojny światowej w malowaniu okrętów i statków transportowych (tzw. Dazzle Camouflage), później znalazł też zastosowanie jako kamuflaż bunkrów, czołgów i samolotów aż wreszcie jako wzór maskujący na tkaninach, z których szyto namioty i umundurowanie.
Klasycznym przykładem tego typu był niemiecki kamuflaż drugowojenny typu Splinter, zaś do najbardziej znanych wspóczesnych kamuflaży deformujacych należą szwedzki wzór kamuflażowy M/90 oraz francuski CCE (fotografie powyżej).

Typy pośrednie

Wśród tkanin pokrytych maskującym wzorem, jakie produkowano na przestrzeni ostatniego stulecia, stosunkowo niewiele reprezentuje czyste typy mimetyczne bądź deformujące. Znacznie częściej mamy do czynienia z typami pośrednimi, gdzie jedna z opisanych wyżej metod kamuflowania dominuje w większym lub większym stopniu.
Najistotniejsze parametry, które determinują skuteczność danego kamuflażu w aspekcie mimetycznym bądź deformującym to:

1. Wielkość plam. Im pojedyncze plamy są większe, tym lepiej rozbijają sylwetkę, jednak zarazem zmniejszają zdolność do wtapiania się w szum kolorystyczny otoczenia. Najlepszym wyjściem byłoby więc połączenie w jednym wzorze plam dużych (ang. macro-pattern) i małych (ang. micro-pattern), ale o tym niżej.

2. Kolorystyka i kontrasty. Generalnie zarówno w przypadku kamuflażu mimetycznego jak i deformującego należy dobrać kolory tak, aby występowały one w otoczeniu, gdzie zamierzamy być trudno wykrywalni. Kontrastowość poszczególnych kolorów także jest zazwyczaj parametrem pożądanym, szczególnie dla efektu deformującego. Wyobraźmy sobie kamuflaż złożony z plam w 4 odcieniach zieleni, które różnią się od siebie minimalnie - już z kilku metrów będzie wyglądał jak jednolita plama zieleni, co czyni cały projekt pozbawionym sensu. Znacznie korzystniejsze byłby w tym przypadku wykorzystanie zieleni jasnej, zieleni ciemnej, khaki i czerni. Z drugiej strony kolory zbyt kontrastowe mogą zniweczyć efekt mimetyczny, czemu w niektórych wzorach starano się zaradzić zmiękczając kontury plam / przejścia między kolorami.

3. Częstotliwość, z jaką powtarza się wzór. Jak nie trudno się domyślić wzór kamuflujący nadrukowany na materiale nie jest unikalny na całej jego powierzchni, lecz stanowi zwielokrotnienie pojedynczego modułu o określonych wymiarach. Częstotliwość, z jaką wzór się powtarza wynika z rozmiarów matrycy, która dokonuje nadruku a także z przyjętych założeń projektowych. Zarówno dla efektu mimetycznego jak i deformującego korzystne jest, aby pole pojedynczego modułu było możliwie jak największe, przy czym dla efektu deformującego ma to decydujące znaczenie. W przypadku ludzkiej sylwetki wystarczy, aby polem tym był np. kwadrat o wymiarach około 50x50 cm. Jednak jeśli umieścimy unikalną sekwencję wzoru kamuflującego w powielanym kwadracie o boku około 15 cm, to powtarzalność tą bez trudu wychwyci nasze oko, postrzegając ją jako nienaturalną ciągłość na tle nieregularnej przestrzeni.

Najnowsze trendy – ślepe uliczki i powroty do przeszłości

Koniec lat 90’ i pierwsza dekada XXI w. to czas fascynacji kamuflażami digitalnymi (ang. digital-camouflage) zwanych też popularnie „cyfrowymi” lub „pixelowymi”. Pierwszym państwami, które je wprowadziły były Kanada (wzór CADPAT) oraz Stany Zjednoczone (wzór MARPAT), później tendencja ta zaznaczyła się w umundurowaniu jeszcze kilku innych krajów.
Czy rzeczywiście kamuflaże te reprezentują aż tak rewolucyjny postęp w stosunku do „analogowych„, jak sugerują ich projektanci i pierwsi użytkownicy? Osobiście nie widzę dla takich twierdzeń żadnych sensownych przesłanek.
Najprościej mówiąc I generacja "pixel camos" to po prostu bardzo „drobnoziarniste” kamuflaże typu mimetycznego, wyjątkowo skuteczne głównie na małych lecz już mniej na średnich odległościach, zaś na odległościach większych (>100 m) niewiele różniące się swą skutecznością od jednolitych kamuflaży typu oliwka czy khaki.


(Z lewej wzór kamuflażowy CADPAT, z prawej amerykański MARPAT)

Przyczyna tego stanu rzeczy jest dość oczywista - plamy ("piksele" tych wzorów są tak drobne, iż mimo odpowiedniej kontrastowości barw już przy średnich odległościach zaczynają się zlewać w jedną plamę koloru zielonego (Cadpat) lub khaki (Marpat). Łączy się też z tym inna, zasadnicza wada tych kamuflaży - plamy różnych barw są nie tylko drobne ale też na tyle równomiernie rozmieszczone, iż zarówno CADPAT jak i MARPAT nie zapewniają wystarczającego efektu deformującego nawet na stosunkowo niewielkich odległościach.
Kolejna sprawa to same "pixele", które wciąż otacza mgiełka tajemnicy, swoisty mit "digital camo". Powód ich zastosowania jest banalny i nie ma nic wspólnego ze skutecznością – po prostu taki mikro-wzór najłatwiej generować (na bazie danych z fotografii cyfrowej) właśnie w formie pseudo-pixeli, lecz jeśli chodzi o pożądany efekt to równie dobrze mogłyby to być np. nieregularne "kropki" bądź "kleksy".
Na obronę wzoru CADPAT można wytoczyć argument znacznie lepszego dobrania odcieni niż w popularnym "woodlandzie" oraz rzeczywiście świetnych właściwości na odległościach rzędu 20-30 m, nie zapominajmy jednak, iż obie wymienione cechy można osiągnąć bez uciekania się do "pixelizacji" wzoru.

Najnowszym „pikselowym” pomysłem jest amerykański UCP (ang.Universal Camoflauge Pattern), znany też jako ACUPAT od najnowszego kroju umundurowania ACU, który będzie dostępny tylko w tym kamuflażu. Miał to być super-kamuflaż uniwersalny, równie skuteczny wiosną i jesienią, na pustyni, w mieście i w lesie. Założenia ambitne, niestety efekt końcowy delikatnie mówiąc rozczarowujący.


(Universal Camoflauge Pattern na tle drzew)

Zachowano praktycznie ten sam wzór co w Marpacie, lecz zmieniono kolorystykę na niebieskawo-jasno-szaro-zieloną, przy czym usunięto kontrastowy kolor czarny, przez co jeszcze bardziej osłabiono i tak już nikły efekt deformujący, jaki zapewniał MARPAT. Być może na tle betonowego gruzowiska kolorystyka ta miałaby jakiś sens, ale w lesie, na błotnistej ziemi czy nawet na pustyni, żołnierz ubrany w ACU wygląda niczym w spranej piżamie.

Wyjścia z tego pikselowego impasu można szukać na dwa sposoby. Pierwszym poszła m.in. amerykańska firma HyperStealth, a polega on na takim wykorzystaniu pomysłu przetwarzania fotografii terenu w "pikselowy" wzór, aby efekt końcowy łączył w sobie cechy kamuflażu mimetycznego i deformującego. Mikro-plamy naśladują kolorystyczny szum otoczenia, a gęściejsze skupiska małych plam o tym samym kolorze tworzą makro-wzór rozbijający sylwetkę.
Podobną drogą poszli Finowie opracowując swój najnowszy wzór kamuflażowy M/05, który omówiliśmy w oddzielnym artykule.


(Porównanie jesiennej wersji kamuflażu Partizan z wzorem Waffen SS z 44r.)

Druga metoda jest prostsza i co najmniej równie skuteczna, choć zarazem potencjalnie niepoprawna politycznie. Polega ona bowiem na czerpaniu inspiracji czy wręcz naśladowaniu wzorów kamuflażowych stosowanych przez Waffen SS podczas II wojny światowej. Drogą tą już w latach 80’ poszli Niemcy w swoim wzorze Flectarn, Duńczycy we wzorze M/84, a stosunkowo niedawno także Rosjanie w umundurowaniu „Partizan” stosowanym m.in. przez jednostkę specjalną Alfa.
Historia zatoczyła koło, ale powód bynajmniej nie ma nic wspólnego z niepoprawnym sentymentem. Rzecz po prostu w tym, iż kamuflaże, które opracował dla Waffen SS prof. Johann Georg Otto Schick, to jak dotąd chyba najlepsze wzory, które zapewniają równocześnie doskonałe właściwości mimetyczne i deformujące (łączenie mikro i makro wzorów), a dzięki sporej różnorodności modeli, jakie opracowano na przestrzeni lat 1938-1945 można bez trudu odnaleźć optymalny wzór dla niemal dowolnego krajobrazu.


Naturalne ograniczenia

Niestety, mimo niemal wieku rozwoju i setek dobrych pomysłów, żadna tkanina pokryta kamuflażowym wzorem nie uczyni z nas filmowego Predatora.
Jedną z głównych przyczyn jest niekorzystne działanie światło-cienia. Wzór kamuflażowy najlepiej spełnia swe funkcje mimetyczne i deformujące, gdy zarówno maskujący się obiekt jak i tło są oświetlone równie intensywnie i pod tym samym kątem, a źródło światła o największym natężeniu znajduje się za plecami obserwatora. Tylko wówczas kolory i kontury wzoru są wystarczająco intensywne i zgodne z obrazem otoczenia. Problem w tym, iż takie ustawienie rodem z portretowej fotografii zdarza się w realnych sytuacjach dość rzadko. Najlepiej widać to w lesie, gdzie z powodu nieregularnych prześwitów w koronach drzew poruszające się obiekty raz obserwujemy oświetlone z boku, raz od tyłu, przez co częściej widzimy samą zacienioną lub rozświetloną sylwetkę niż pokrywający ją kolor i fakturę. A ponieważ liście oraz trawy są półprzezroczyste, to same dobrze oddają kolory niezależnie od kierunku oświetlenia i przez co w efekcie końcowym otrzymujemy ciemno-szarą ludzką postać na tle zielonego poszycia lasu.
Prócz tego pamiętajmy o broni, sprzęcie i oporządzeniu, jaki żołnierze noszą na wierzchu odzieży maskującej – to także nie poprawia działania kamuflażowych wzorów, podobnie jak spieranie się nadruku wraz ze zużyciem i każdym kolejnym praniem.

Źródła fotografii:

www.henrikc.dk
militaryphotos.net


Pierwotne żródło: http://militaria.wp.pl/kat,27395,wid,8759944,wiadomosc.html?ticaid=18fd3
Aktualny link do tej treści: http://forum.airsoftpolska.pl/simple/index.php?act=topic&topic=48

Aktualna, poprawiona i rozszerzona wersja artykułu znajduje się pod adresem:

http://www.militaria.pl/teoria-kamuflazu-wprowadzenie.xml

.